Zakon Jestem Powołanie Aktualności Młodzież Ministranci Kontakt

O nas

Referat Młodzieżowo-Powołaniowy Prowincji Matki Bożej Anielskiej powstał, by towarzyszyć młodym ludziom w drodze ku dojrzałemu życiu.

Pragniemy swoim świadectwem zachęcić młodych, poszukujących Prawdy ludzi, do poznania Boga i życia zgodnie z Jego przykazaniami. Każdego roku pokonujemy setki kilometrów głosząc Słowo Boże i przybliżając uczestnikom rekolekcji postać Świętego Franciszka. Organizowane przez nas spotkania inspirują do dobrego przeżywania najpiękniejszego czasu w życiu każdego człowieka - młodości, przepełnionej prawdziwą franciszkańską radością.

Poznaj nas:
o. Łukasz - buksalukasz@gmail.com 
o. Mariusz - brat.mariusz@gmail.com  

Franciszek

Na podstawie "Historia Franciszkanizmu" Lazaro Iriarte

Urodził się w umbryjskim mieście Asyżu w roku 1181 lub 1182. Był synem kupca Piotra Bernardone, który jego imię chrzestne Giovanni (Jan) zmienił na Francesco (Franciszek). Po radosnej i bardziej lub mniej beztroskiej młodości, w wieku 25 lat poczuł się przemieniony łaską Bożą. Przemianę tę przypisał temu, iż przezwyciężył siebie i oddał się posługiwaniu trędowatym, do których "przyprowadził go Pan" (Testament).

Gdy pewnego dnia modlił się przed Krzyżem w zrujnowanym kościółku św. Damiana, usłyszał głos Chrystusa, który rozkazywał mu: "Franciszku, idź i napraw mój Kościół!". Potem nastąpiło zerwanie z ojcem i całkowite wyrzeczenie się wszystkiego wobec biskupa. Przez trzy lata, zbierając jałmużnę na utrzymanie, uważany za szaleńca, poświęcał się odbudowie kościołów w okolicach Asyża, aż pewnego dnia, może było to w dniu święta św. Łukasza (18 października) w roku 1208, usłyszawszy słowa Ewangelii o rozesłaniu uczniów, odkrył swoje definitywne powołanie: "żyć według formy świętej Ewangelii" (Testament). Porzucił używany do tego momentu habit pielgrzyma i pojawił się w prostej tunice, przepasany sznurem, boso, głosząc królestwo Boże i wzywając do nawrócenia. Dołączyli do niego pierwsi "towarzysze", gotowi podzielić jego życie. Byli to: Bernard z Quintavalle, Piotr Cattani, Idzi z Asyżu itd.

Delikatnej budowy, miłego usposobienia, Franciszek był obdarzony wyjątkową wrażliwością i bogatą wyobraźnią, jak również przenikliwym umysłem, zdolnością do refleksji i silną wolą, chociaż nie był wolny od zmiennych nastrojów właściwych dla jego nerwowego usposobienia. Do tego należy dołączyć poczucie realizmu, intuicję wraz z postawą szczerości i prostoty wobec osób i wydarzeń, co sprawiało że był zawsze taki sam wobec siebie. Miał duszę poety, kochał życie i naturę, potrafił zrozumieć język rzeczy, a pod wpływem wiary bez wysiłku odkrywał obecność Boga w całym stworzeniu.

Z urodzenia należał do nowej społeczności rzemieślników i kupców, która dochodziła do głosu w życiu publicznym gmin miejskich we Włoszech. Jednakże jego temperament rycerski sprawiał, że był bardziej człowiekiem środowiska feudalnego, podobnym do błędnych rycerzy opiewających sławne czyny i cnoty bohaterów: dworskość, uczciwość, szczodrość, współczucie dla słabych i bezbronnych. W jego życiu widzimy na przemian pragnienie oddania się działaniu, chęć wyjścia naprzeciw światu i pociąg do samotności oraz spokojnego życia w intymności życia braterskiego.

Pod względem wykształcenia należał do tych, którzy nie ukończywszy nauki w zakresie tzw. trivium i quadrivium, nie mogli zaliczać się do clerici czy litterati (kleryków czy wykształconych). Lubił określać siebie jako człowieka prostego i niewykształconego (łac. idiota). Nie był jednak ignorantem. Dosyć dobrze znał łacinę mówioną, której nauczył się w szkole przy kościele św. Jerzego. Śpiewał w języku prowansalskim, znał pieśni trubadurów, a przede wszystkim czytał i medytował Biblię, zwłaszcza zaś Nowy Testament

Historia

Wszyscy, którzy choć trochę poznali franciszkanów w końcu dochodzą do wniosku, że całkowicie nie rozumieją jak to z tymi franciszkanami jest. Są czarni, są brązowi i jeszcze ci w habitach ze spiczastymi kapturami i takowymi brodami. Są przecież jeszcze reformaci, bernardyni, obserwanci - wszyscy franciszkanie. Rzeczywiście, może zakręcić się w głowie. Zacznijmy historię naszej Franciszkańskiej Rodziny od początku (dość szokującego).

Franciszek z Asyżu nie chciał zakładać zakonu. Zakon powstał z pragnienia naśladowania prostoty życia Franciszka. Nasz Ojciec do tego stopnia, nie czuł się powołany do zakładania jakiejkolwiek instytucji, że przewodnictwo wspólnocie, która zaczęła Franciszka naśladować, zlecił jednemu z braci. Pierwsi braci: Masseo, Anioł, Leon i Rufin - dali początek nowej wspólnocie, którą Franciszek nazwał wspólnotą braci mniejszych. Zakon rozwijał się bardzo prężnie. Około roku 1220 na tzw. Kapitułę Namiotów przybyło ok. 4000 braci z całej Europy.

Franciszek zostawił nam bardzo krótką Regułę, która na wskroś przeniknięta jest Ewangelią. Gdy zabrakło Franciszka, bracia sami zaczęli interpretować regułę. W tym momencie zaczęły się nieporozumienia i podziały, które dziś odczytujemy trochę inaczej. Bracia chcieli wciąż na nowo powracać do pierwotnej gorliwości pierwszych franciszkanów, dlatego czasami nie mogli dojść do porozumienia.

Dziś po ponad ośmiu wiekach, Pierwszy Zakon dzieli się na 3 franciszkańskie wspólnoty:

Zakon Braci Mniejszych (łac. Ordo Fratrum Minorum). Najliczniejsza wspólnota, nosząca brązowe habity przepasane białym sznurem z trzema węzłami. Ok. 14 500 braci.

Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych (łac. Ordo Fratrum Minorum Conventualium). Bracia noszą czarne lub szare habity przepasane białym sznurem z trzema węzłami. Ok. 4500 braci.

Zakon Braci Mniejszych Kapucynów (łac. Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum). Bracia noszą brązowe habity z długimi, spiczastymi kapturami, przepasane białym sznurem z trzema węzłami. Cechą charakterystyczną jest noszenie brody. Ok. 10 000 braci.

Drugi Zakon czyli Siostry Klaryski (łac. Ordo Sanctae Clarae) - to ok 12 000 sióstr kontemplacyjnych (nie wychodzących poza klasztor) rozsianych po wszystkich kontynentach.

Trzeci Zakon, to wspólnota pokutników, która dziś dzieli się następująco:

Franciszkański Zakon Świeckich - jak sama nazwa mówi, to wspólnota ludzi świeckich, którzy chcą realizować powołanie franciszkańskie w codziennym życiu. Częścią FZŚ jest Młodzież Franciszkańska. Ok. 500 000 członków.

Trzeci Zakon Regularny

wszystkie wspólnoty zakonne, zarówno męskie jak i żeńskie, które żyją na co dzień na wzór św. Franciszka (np. elżbietanki, serafitki, felicjanki, albertynki i albertyni, franciszkanie od odnowy). Bardzo często cechą charakterystyczną tychże wspólnot jest brązowy (lub szary) kolor habitu oraz biały sznur. Ok. 120 000 członków i członkiń różnych zgromadzeń.

Nasza Prowincja

Zakon Braci Mniejszych, ze względu na liczbę braci, dzieli się na Prowincje. Każdej prowincji przewodzi Minister Prowincjalny wybierany przez samych braci. Kandydat, wstępując do Zakonu tak naprawdę wstępuje do konkretnej prowincji. W tejże Prowincji przejdzie formację początkową (postulat, nowicjat i czas profesji czasowej), a po ślubach wieczystych zostanie skierowany do posługi w którymś z klasztorów. Każda Prowincja ma wezwanie (patrona).

Aby ułatwić działalność tak dużego Zakonu prowincje łączą się w Konferencje, których jest 13. Polscy franciszkanie należą do Konferencji Północnosłowiańskiej razem z braćmi z Czech, Słowacji, Ukrainy, Rosji oraz Kazachstanu.

W Polsce jest 5 franciszkańskich prowincji:

  • Matki Bożej Anielskiej (kiedyś nazywana prowincją reformacką) - Kraków
  • Niepokalanego Poczęcia NMP (kiedyś jak i dziś nazywana prowincją bernardyńską) - Kraków
  • Wniebowzięcia NMP - Katowice
  • św. Jadwigi - Wrocław
  • św. Franciszka z Asyżu - Poznań

Więcej o naszej Prowincji Matki Bożej Anielskiej znajdziesz tu

Pisma św. Franciszka

Pisma do pobrania

Modlitwy

Modlitwy do pobrania